Geçen hafta Kadıköy'e gitmiştim. Akmar'dan bir kitap alıp, ufakta bir işim vardı onu görüp, rıhtımın karşısındaki Kadıköy otobüs durağında mahalleye giden peronda sıraya geçip otobüsün gelmesini beklemeye başladım. O sırada önümde tekerlekli sandalye de 9-10 yaşlarında bir kız çocuğu seslendi. 'Anne belim ağrıyor. Dik oturacağım. bana yardım et!' dedi. Annesi çocuğu koltuk altlarından tutup koltukta daha rahat oturacağı bir pozisyona getirdi. Sonra otobüs geldi, şoför kapıları açtı. Herkes birer ikişer binerken, bir genç arkadaşla beraber biz tekerlekli sandalyedeki küçük kızı otobüse taşıdık. Arkada annesiyle beraber yanyana oturabileceği bir koltuğa oturttuk küçük kızı. Sandalyeyi de genç arkadaş katlayıp, otobüsün koltuğundaki yandaki boşluğuna sıkıştırdı. Annesi ve küçük kız bize teşekkür etti. Sonra otobüs hareket etti. Mahalleye geldik. Ben onlardan önce indiğim için bir daha yardım etme şansı bulamadım. Otobüste giderken, küçük kızın ve annesinin hayatını düşündüm. Birde arada sırada küçük kıza bakan yolcuların bakışlarını. Herkes acımayla karışık bir merhamet duygusuyla bakıyordu küçük kıza. Bu duruma sinirlendim. Çünkü; küçük kızın hayatı bizimkilerden farklı olacak. Ayaklarını eğer tıbbi koşullar imkanlar dahilinde iyileşemezse bir daha kullanamayacak. Ve hayatı boyunca ona yük olacak. Hem ağırlık olarak, hemde psikolojik olarak. Netice de; küçük kız durumdan rahatsız olup kafasını önüne eğdi bir süre sonra...

Bindiğim otobüste bacakları tutanlar ayakta 45 dakika bazen 1 saat süren yolculuğa zor dayanırken,  böyle özel durumda olan kişiler için, farklı donanımlara sahip, uygun otobüslerin hemen faaliyete sokulması gereklilikten öte şart! Hayata 1-0 geriden takip eden engelliler için bir de 'sosyal devlet politikası' söylemleri yapan belediyelerden gelen bu tedbirsizlik sonucu hayata karşı skor tabelası 2-0'a taşınıyor. Bu şartlar altında engelli kardeşlerimiz okula gidip eğitim almaya, dışarı çıkıp dolaşmaya, ihtiyaçlarını giderip yaşamaya çalışacak. Mümkün mü bu? Türkiye'de bir belediyenin tutturduğu kaliteyi bir diğerinin tutturmasını beklemek boşa beklemek olur! Çünkü: her belediyenin ödeneği farklı, her belediyenin partilere göre duruşu farklı, her belediyenin yaptığı ihalelerde yolsuzluklarla paraları aktardığı cepler farklı. Bu gibi nedenleri yan yana koyarsanız önünüze bir fotoğraf gelir. Yanında küçük kızın fotoğrafı... İkisini yanyana koyup birlikte bakarsanız... Herşeyi daha iyi anlar ve kavrarsınız...

Uzun lafın kısası arkadaşlar: hayatta hiçbirşeyin garantisi yok!...

Kendisinin, hayatın olayların, gidişatın farkında olmalı. Farkı fark etmeli, fark ettiğini de fark ettirmemeli bazen… Bir damlacık sudan nasıl yaratıldığını fark etmeli. Anne karnına sığarken dünyaya neden sığmadığını ve en sonunda bir metre [...] devamını oku

Bugünlerde... Mallarımız arttı, keyfimiz azaldı. Daha büyük evlerde kalıyoruz ama daha küçük ailelerde yasıyoruz. Konforumuz arttı ama zamanımız daraldı. Diplomamız bol ama sağduyumuz az. Uzmanlıklar arttı ama sorunlar çoğaldı. İlaçlar çoğaldı, ha [...] devamını oku

Yaşadığımız hayat tekrarlardan ibaret. Belli zamanlarda ben bunu yaptım demişizdir bir çoğumuz. (Aslında hepimizde olmuştur bu dönem) Aşılması gereken hep ufaklı büyüklü sorunlar olmuştur. Birinci deneme de geçilmesi de ikinci deneme de bir şekild [...] devamını oku

Bu yazıyı okumanız sadece 30 saniyenizi alacak, ve sonunda hayata ve ilişkilere bakış açınız değişecek.!!! İleri derecede hasta iki adam ayni hastane odasındaydılar. Adamlardan birinin her öğleden sonra 1 saatliğine oturmasına izin veriliy [...] devamını oku

Sözün bittiği yerde yeniden söze başlamak,  paylaşmak, anlatmak için bazı şeyleri yazmaya başlıyoruz. Okuyacak ve yorumlayacak bütün arkadaşlara şimdiden teşekkürler.  Saygılar. [...] devamını oku