Bir ara globalleşme, küreselleşme söylemleri bizim liberal arasında özellikle 2000'li yıllarda pek meşhurdu. Hala da öyledir.  Önceleri pek ihtimal vermiyordum. Ekonomik krizlerde bir ülkenin (mesela Türkiye- Hindistan vs.) -bir başka büyük ülkede çıkan ya da çıkacak mali krizden direkt bir şekilde etkilenmesine. Ta ki üniversite de iktisat üzerine dersler görüp- ekonomik analizi kavrayıncaya kadar. Ve sonra herşeyin öyle kolay işlemediğini anladım. Öyle bir sistem ki. İşlevselliği her ülke de üstünlüğünü bir şekilde kuruyor. Buna ben kapitalizm derken -başka bir arkadaşım ona sermaye olarak algılıyor olabilir. Bakış acısı da buna deniyor. Nasıl? bir bakış açısıysa artık. Nihayetinde iş siyasete kadar gelip dayanıyor. 2000'li yıllardan bu yana 8 yıl geçti. Dünya da birçok iktidar el değiştirdi. Gürcistan ile Rusya arasında küçük çaplı bir savaş bile yaşandı. Türkiye'de ise: son günlerde deyim yerindeyse 'Barack Obama Çılgınlığı' yaşanıyor. Aslında bizim parlementerlerin yürüttüğü dış siyaseti bugün Türkiye'de bir bakkal- bir manav bile yürütür. Önceden gönderilmiş özel kalemler tarafından hazırlanan (karşılıklı çıkarlar öne plana çıkar her zaman) protokellere basın önünde imza atmak bence siyaset değil. Hele dış siyaset hiç olamaz. Çünkü dış siyaset bir ülkenin dünyaya açılan penceresidir. O pencere de yer alacak yüzler çok öenmli. Aktif olmalı. Reel siyaset üretmeli. Ali Babacan ile yürütülen bir dış siyasetin bizi ABD ile karşılıklı çıkar ilişkilerinde geri plana iteceğini düşünüyorum. Önümüzdeki yıllarda Obama ile Türkiye arasında bir köprü kurulacağına pek ihtimal vermiyorum. Ama kurulmasından yanayım. İnsan düşmanını tanımalı. Onun kendisinden faydalandığı kadar en az o da ondan yararlanmalı. Becerebiliyorsa daha fazlasına da elde etmeli. Yapılmaya çalışılan şakşakçılıktan başka birşey değil. İnşallah bu çılgınlık Obama dönemi boyunca devam etmez. Sonumuzu AKP iktidarıyla hak getire...